Οι πόλεμοι κρίνονται από το πώς τελειώνουν, όχι από το πώς αρχίζουν. Είναι ακόμη πιθανό, αν και εξαιρετικά απίθανο, η Αμερική να βγει από αυτό πιο ασφαλής απ’ ό,τι μπήκε. Αλλά οι πόλεμοι που ξεκινούν χωρίς σαφείς πολιτικούς στόχους σπάνια έχουν καλό τέλος.
Η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει τώρα το καθήκον να προσπαθήσει να ανοίξει ξανά τα Στενά του Ορμούζ, για να αποτρέψει ακόμη μεγαλύτερο οικονομικό χάος.
Είτε θα παρατείνει τον πόλεμο και θα στείλει χερσαίες δυνάμεις με σημαντικό κόστος σε ανθρώπινες ζωές, είτε θα αποχωρήσει και θα ρισκάρει περαιτέρω οικονομικό χάος, σοβαρή ζημιά στην εικόνα και την επιρροή της Αμερικής, και ένα ιρανικό καθεστώς πιο αποφασισμένο από ποτέ να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Εν τω μεταξύ, το κόστος του πολέμου αυξάνεται ραγδαία. Η τιμή του πετρελαίου έχει ξαναπάρει ανοδική πορεία και το χρηματιστήριο καθοδική.
Οι Αμερικανοί πολίτες πληρώνουν με πολλούς τρόπους – όχι μόνο με ακριβότερα καύσιμα αλλά σύντομα και με ακριβότερα τρόφιμα, λόγω του κόστους των λιπασμάτων.
Το μέσο επιτόκιο για στεγαστικό δάνειο 30 ετών έχει φτάσει στο 6,38%, η τέταρτη αύξηση από την αρχή του πολέμου.
Το Πεντάγωνο ζητά επιπλέον 200 δισεκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου – δηλαδή πάνω από 1.400 δολάρια ανά αμερικανικό νοικοκυριό.
Και θα υπάρξουν κι άλλα κόστη. Το 2003, η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους εκτίμησε το κόστος του πολέμου στο Ιράκ στα 40 δισεκατομμύρια δολάρια. Τελικά έφτασε περίπου τα 3 τρισεκατομμύρια.
Στρατιώτες που θα αναπτύξουν προβλήματα υγείας ή θα επιδεινώσουν υπάρχοντα θα λαμβάνουν ισόβια φροντίδα και παροχές – όπως πρέπει. Αν τα σημερινά στρατεύματα ζητήσουν παροχές με τον ίδιο ρυθμό όπως στον πόλεμο του Κόλπου (1990-91), μόνο αυτό το κόστος θα φτάσει τουλάχιστον τα 600 δισεκατομμύρια, χωρίς να υπολογίζεται το ανθρώπινο τίμημα.
Μέχρι στιγμής, ο πόλεμος κοστίζει πάνω από 1,3 εκατομμύρια δολάρια το λεπτό.
