Λοιπόν ακούστε! Εγώ αντιτάσσω στο σύμβολό σας του ήρωα, το σύμβολο του κυνικού!.. Ο ήρωας, που συνεπής στον εαυτό του και σ΄ όσα αρνιέται να προσκυνήσει, πεθαίνει, δεν είναι νικητής! Είναι ηττημένος! Γιατί είναι ήττα να χάσεις τη ζωή κατά τρόπον άλλο απʼ το θάνατο το φυσικό – ή το θεληματικό: την αυτοκτονία, εκτελεσμένη ελεύθερα, όχι σα φυγή, παρά σαν πράξη αυτόβουλη κʼ εκφραστική της αηδίας, της απαξίας, της άρνησης!.. Κάθε άλλος θάνατος είναι ήττα κι ασυνέπεια! Ο ήρωας που πεθαίνει μπροστά στο απόσπασμα, γενναίος και ψύχραιμος, κʼ επίμονος στον εαυτό του, δεν είναι ούτʼ αυτός νικητής! Το ζήτημα είναι να ζήσεις αυτό που είσαι, όποιος είσαι! Όχι να πεθάνεις γιʼ αυτό που είσαι!..

Σʼ αυτό τον τύπο του ήρωα (τον αφελή, τον ηττημένο, τον θνήσκοντα εις χείρας των εχθρών του!) εγώ αντιτάσσω ένα πρόσωπο πιο ισχυρό, πιο γνήσιο στον εαυτό του, πιο ρεαλιστικό: Προβάλλω εκείνον, που δε νοιάζεται για καμμιά εξωτερική συνέπεια εν όψει του θανάτου!.. Εκείνον που, μιας και δεν έγινε ως την ώρα αυτοκτόνος, το παίρνει απόφαση, και το χωνεύει, ότι αγαπάει τη ζωή (ή ότι, τουλάχιστο, δεν είναι έτοιμος ακόμη να την απαρνηθεί), ότι, αναμφισβήτητα, είνʼ ανήμπορος μπρος στη βία την υλική, κι ότι είναι ήττα ο θάνατος, σα δεν είναι αυτόβουλος!.. Εκείνον που συνέλαβε ότι αυτό τούτο το να μείνεις «συνεπής» και να πεθάνεις, ενώ αποστέργεις το θάνατο, αφορά τους άλλους –μόνο τους άλλους και τη γνώμη τους για σένα! –όχι εσένα τον ίδιον! Πως αυτό ακριβώς: το να σταθείς ήρωας θανάτου στο Σκοπευτήρια είναι φιλοδοξία! Το να μείνεις «συνεπής», είναι λίγο-πολύ, χειροκροτημάτων εκζήτηση – είναι ασυνέπεια εις βάθος!