Ο Βίλχελμ Καιρό τώρα ετοιμάζω μια copyleft ογκώδη ολική βιογραφία του ΒΙΛΧΕΛΜ ΡΑΙΧ(πολιτική,προσωπική,ιστορική) Η αγριότητα της συγκυρίας με ώθησε να δημοσιεύσω ένα απόσπασμα ενός κεφαλαίου πρόωρα .
Το μεγάλο κενό του Μαρξ που κάλυψε με το παραπάνω ο Ράιχ ήταν το εξής : τι συμβαίνει στην φυσιολογία των ανθρώπων και στην ψυχική τους δομή όταν είναι αλλοτριωμένοι και φετιχιστές (όταν δηλαδή όπως είχε πει ο ίδιος Μαρξ το νεκρό κυριαρχεί πάνω στο ζωντανό) και τι συμβαίνει όταν δεν είναι τέτοιοι.
Από τον ίδιο τον Μαρξ είχε υπονοηθεί ότι αυτές δεν είναι αμετάβλητες αλλά διαμορφώνονται από την κοινωνία.
Όμως με ποιο τρόπο και τι αυτό επιφέρει και πως όλα αυτά λειτουργούν στην ανθρώπινη ιστορία έγραψε ελάχιστα και αντιφατικά.
Το χαμένο όνειρο μιας μαρξιστικής ψυχολογίας οχι μόνο περατώθηκε από τον Βιλχελμ Ράιχ αλλά ωθήθηκε στις ακραίες συνέπειες του.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε οτι ο ραιχ δημιούργησε μια μαρξιστική ιατρική όμως αυτό είναι οξύμωρο καθώς ο Μαρξ μόλις που ονειρεύτηκε κάτι τέτοιο.
Άλλωστε τα επιτεύγματα του Βίλχελμ ξεπέρασαν οτιδήποτε κατόρθωσε ο Μαρξ.
Ο ίδιος είναι μια νέα σχολή σκέψης όσο ο Μαρξ ήταν μια νέα σχόλη σκέψης απέναντι στη γερμανική φιλοσοφία ,την αγγλική πολιτική οικονομία και τους γάλλους ουτοπικούς κοινωνιστές .
Είναι αρκετό εδώ να γράψουμε οτι ο Βιλχεμ ΡΆιχ συνέχισε με τον ποιο ουσιαστικό τρόπο την πρωτόλεια προσπάθεια που έκανε ο Ενγκελς με το βιβλίο του διαλεκτική της φύσης.
Ο παραγοντισμός η γραφειοκρατία οι μικροπρεπείς προσωπικές έριδες η στενοκεφαλιά ο εσωτερικός καταμερισμός σε υπεύθυνους και ανεύθυνους , οργανωτές και εκτελεστές ..
Όλα όσα ταλανίζουν αριστερές η ακόμα και αναρχικές ομάδες βρίσκουν την εξήγηση τους στο ραιχιανο συμπαν.
Η αντικειμενική πολιτική , η πολιτική των υψηλών επιδιώξεων τείνει να χρησιμοποιεί σαν ιστορικά εργαλεία τα μέλη της αφαιρώντας από το ανθρώπινο στοιχείο κάθε αυτορρυθμιστική συμπεριφορά πρωτοβουλιών ,ευθύνης, εποπτείας ,ζωντανού αυθορμητισμού.
Η μηχανιστική αντίληψη του κόμματος ως του απόλυτου και αναντικατάστατου εργαλείου απελευθέρωσης που απομένει για την ανθρωπότητα είναι στην καλύτερη περίπτωση συσκοτιστική και μάταιη .
Γιατί το κόμμα σημαίνει σε τελική ανάλυση άνθρωποι που σχετίζονται και τώρα τα κρίσιμα ερωτήματα είναι:
Ποιοι είναι αυτοί , με τι αισθήματα εμφορούνται και τί σχέση έχουν με τις λειτουργίες της ζωης για την οποία διατείνονται οτι θέλουν να ελευθερώσουν .
Τελος τι σχέσεις έχουν μεταξυ τους και ποσο η επίκληση της συντροφικότητας έχει αληθινή βάση χωρίς να είναι μόνο ευχολόγιο.
Η απανηση καλα τεκμηριωμένη και μπολιασμένη με εμπειρίες χρόνων είναι η εξής : τα περισσότερα μέλη των αριστερών οργανώσεων είναι αθεράπευτα μικροαστοί , άσχετοι με τις λειτουργίες της ζωής της οποίες αγνοούν περιφρονητικά ος στο σημείο ηγετικά του στελέχη να ισχυρίζονται ότι τα αισθήματα δεν μας νοιαζουν και αυτά είναι για τους φασίστες.
Περιμένουν μεσσιανικά την επόμενη οικονομική κρίση φαντασιώνοντας αιματηρές εκδικήσεις σε ένα υπερβατικό μέλλον με τους εαυτούς τους σε σημαίνοντες θέσεις .
Η σχέση των αριστερών μελών μεταξύ τους : κλικαδοροι, επιδειξίες, πίεση απο πάνω πρως τα κάτω για κομματική κινητοποίηση , η βάση τους δομικά ανεύθυνη χωρίς λογο να εκφράζεται παρά μονό μέσα από την ηγεσία.
Διάφορα επίπεδα εμπιστοσύνης που φτάνουν ως την δυσχέρεια σε όσους είναι κριτικοί στην ηγεσία επιφανειακές προσωπικές σχέσεις που οδηγούνται σε εχθρική αδιαφορία σε όσους αποχωρούν.
Τέλος ροπή προς το κουτσομπολιό και το επουσιώδες.
Δυστυχώς αυτά δεν αφορούν μόνο τις σταλινικές ή αριστερές ομάδες.
Θα ζητάνε λεφτά για την παιδεία και την υγεία χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για την λειτουργία τους.
Καμιά σοβαρή μελέτη από αυτούς για το ποια τωρινά επαγγέλματα είναι αντικειμενικά άχρηστα , επικίνδυνα και ανθυγιεινά για μια ελεύθερη κοινωνία.
Από αυτούς τους πραγματευτάδες της ελευθερίας δεν θα βρούμε καμια αναφορά για το έγκλημα της γέννας (τόσο έξοχα αναλυμένο από ''τα παιδιά του μέλλοντος'' του Βιλχελμ Ραιχ ) , στην ενέργεια της οργόνης ( που η ίδια η αστική επιστήμη αναγκάζεται με φρικη να την ανακαλύψει όταν αναφέρεται στο κβαντικό κενο που παράγει ενέργεια) , στην έννοια της φυσικής αυτορύθμισης (η μοναδική απάντηση σε αντιδραστικές αηδίες για την ανθρώπινη φύση –σε αυτό το κενό του Μαρξ απέκτησε δημοφιλία η βιοκοινωνιολογια )στην βιολογική και ιστορική παραμόρφωση της θωράκισης* στην έννοια των δευτερογενών ορμών , στη λειτουργία του σεξ ως επαναστατικού παράγοντα , στο ρόλο της αστικής οικογένειας ως βιοκοινωνικό εργοστάσιο παραγωγής αντιδραστικών υπηκόων στη φρίκη του αναπνευστικού μπλοκαρίσματος , στην σημασία του ανακλαστικού του οργασμού για να σταχυολογήσουμε μερικές από τις κρίσιμες επιστημονικές ανακαλύψεις του Ράιχ , ζωτικά απαραίτητες για την ανθρώπινη απελευθέρωση
Είναι ανίκανοι ακόμα και να βοηθήσουν κινήματα όπως του copy left , των ποδηλατών , της απελευθέρωσης της κάνναβης, της χρήσης της ηλιακής ενέργειας που τα θεωρούν υποδεέστερα ,ίσως γιατί αφορούν άμεσα την ζωή και δεν είναι στυγνά οικονομίστικα . Ο άνθρωπος , ο συγκεκριμένος άνθρωπος μετατρέπεται σε αφηρημένη οντότητα που είναι υποχρεωμένη να εκτελέσει μια ιστορική αποστολή . Τους διαφεύγει το βασικότερο:
ΟΤΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΗ ΥΠΑΡΞΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΆΡΞΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΒΑΛΕΙ ΔΡΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΡΗ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΗΛΩΝΕ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ.
Διαφορετικά θα πιθηκίζει τον επαναστάτη παραμένοντας στην πραγματικότητα ένα ανεύθυνο και συγχισμένο πλάσμα . Η πράξη της συνειδητοποίησης της επανάστασης είναι άχρηστη και βασανιστική αν δεν συνοδεύεται ή δεν ωθεί στην απελευθέρωση του σώματος και των βασικών λειτουργειών του .
Ενα φυλακισμένο στη θωράκιση σώμα είναι δομικά ανίκανο να επαναστατήσει απέναντι στην κοινωνία που του δημιούργησε την θωράκιση .
Το ίδιο το σπάσιμο της άκαμπτης θωράκισης είναι ο πρώτος όρος της γνήσιας επαναστατικοποίησης (έτσι εξηγείται γιατι κάποιοι με πιο ελεύθερη παιδική ηλικία και πιο χαλαρή θωράκιση είναι πιο δεκτικοί στις επαναστατικές ιδέες απ' ότι άλλοι που ανεξήγητα ως τώρα φαίνονται εχθρικοι , απροσπέλαστοι και αδιάφοροι .)
Πόσο έχει κρύψει και διασύρει αυτή την αλήθεια η κομματική αριστερά είναι απροσμέτρητο .
Έτσι μπορεί επίσης να εξηγηθεί ένα άλλο αίνιγμα του μαρξισμού που τόσο είχε συγκλονίσει την Ρόζα Λούξεμπουργκ , το αυθόρμητο των μαζών που παράγει κολοσσιαία γεγονότα .(Ρωσία 1905 , Ουγγαρία 1956).Μάζες χωρίς επαναστατική διαφώτιση να λειτουργούν πιο επαναστατικά απο τους κομματικούς επαναστάτες .
Γνήσια επαναστατημένες υπάρξεις από το Νταβέλη ως τον ΤΣΕ και από το ΝΤΟΥΡΟΥΤΤΙ ως τον Παλαιοκώστα θα παραμείνουν γι'αυτούς ένα άλυτο μυστήριο
Ο δικός τους συμβιβασμός απέναντι στην θωράκιση και στην συνεπαγόμενη προδιάθεση τους στην άρνηση της αυτορρύθμισης όπου την συναντούν , βαφτίζεται αναγκαιότητα , πιέσεις του συστήματος ή φράσεις του στυλ '' αυτό το ανθρώπινο υλικό έχουμε, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε?''.
Το κούφιο επαναστατικό πάθος που ανέφερε ο Ράιχ για αυτούς ήδη από το 1934 είναι όσο ποτέ παρόν . Η ανικανότητα τους να αλλάξουν άμεσα την ιστορική κατάσταση κρύβεται πίσω από μεσσιανικές προσδοκίες για τις ευκαιρίες που έρχονται , η ανεντιμότητα τους πίσω από διαρκείς αγχωμένες εκκλήσεις να γίνουμε έτοιμοι . Για όλη αυτή τη λειτουργία τους επιστρατεύουν επαγγελματικά στελέχη , καθώς όσι και αν επικαλούνται το εθελοντικό πνεύμα , αυτό ποτέ δεν είναι αρκετό για να συντηρεί συνέχεια αυτο τον παραλογισμό . Στο τέλος καταλήγουν να μοιάζουν με καπιταλιστική επιχείρηση , με καταμερισμό εργασίας , πλάνα πωλήσεων και καμπάνιες μαρκετινγκ .Το επαναστατικό κόμμα μπορεί να μην γίνει ποτέ πρόπλασμα του σοσιαλισμού αλλά μπορεί να είναι απροβλημάτιστα καχέκτυπο εμπορικής εταιρείας. Μόνιμο χαρακτηριστικό για τους αριστερούς είναι πάση θυσία νομιμότητα (βλ γαλλική ακροαριστερά.)
Δημιουργεί σιχασιά να αντικρύζεις κάποιους ''φωτισμένους'' να μιλάνε με αυταρέσκεια για την τρέλα του Ράιχ ή για το πόσο έχει ξεπεραστεί με την ίδια διαστροφή που ένας χοντρός καπιταλιστής θα μιλήσει με τα ίδια λόγια για τον Μαρξ .
Ο μηχανισμός τους γίνεται τόσο απρόσωπος ώστε όταν ένα ηγετικό στέλεχος μιας αριστερής ομάδας για να δικαιολογηθεί γιατί ανέθεσε υψηλή θέση σε ένα υποκείμενο που αποδείχτηκε παλιάνθρωπος εκστόμισε το εξής αμίμητο: ΄΄ δεν εξετάζουμε προσωπικά αυτούς που τους αναθέτουμε καθήκοντα'' . Αυτές οι οργανώσεις και αυτοί οι άνθρωποι είναι μέρος του προβλήματος και η ουσιαστική τους προσφορά στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης υπήρξε από αρνητική ως ανύπαρκτη .
Οι γραφειοκράτες τους θα μετράνε την επιτυχία της ζωής τους με το μέγεθος του κόμματος τους θα σκέφτονται ότι βρήκαν το μοναδικό νόημα της ζωής τους κ όμως κάπου βαθιά μέσα τους θα νιώθουν ότι όλο αυτό είναι ατέρμονο , αδιέξοδο , ανάποδο .
Όμως , όπως λενε και οι ίδιοι , το συναίσθημα δεν έχει σημασία και θα εξυμνούν την υπομονή και επιμονή ως ηρωικές αρχές ενός αριστερού(είτε ρεφορμιστή είτε επαναστάτη . )
Άλλωστε , πολλοί απ αυτούς δεν έχουν να πάνε πουθενά. Κάθε αίσθηση προσωπικής ευθήνης και πρωτοβουλίας έχει καταστραφεί και η θαλπωρή του κόμματος είναι πλέον η μόνη λύση .
Συγχισμένα ανθρωπάκια μπορούν να βρούν αναγνώριση και να νιώσουν ωραία εκει , πάντα όμως παραμένοντας ανθρωπάκια .
Στο στεγανό μικρόκοσμό τους δημιουργούνται τα αστέρια , οι βεντέτες και τα προβεβλημένα στελέχη .
Με βάση το χάος των ανθρώπινων δομών που άτακτα συγχρωτίζεται στις αυτόκλητες ιεραρχίες τους , ουέ και αλίμονο αν κάποια φαλοναρκισισστική προσωπικότητα νώσει ότι παραγκωνίζεται αδικα απο την ανωτατη ηγεσία . Η κακοήθεια , η βρωμιά , η σαπίλα και η απανθρωπιά θα αναδυθεί χωρίς έλεος εναντι δικαίων και αδίκων και το κρυφό οικοδόμημα των κλικαδόρων θα εμφανιστεί παντοδύναμο .
Δεκάδες διασπάσεις έχουν πραγματοποιηθεί στο όνομα ασήμαντων και ασυνάρτητων διαφορών ενώ πίσω κρύβονται αυτά τα άτιμα συναισθήματα που πολιτικά δεν μας ενδιαφέρουν . Όμως σαν στρουθοκάμηλοι εξακολουθούν να μην ανοίγουν το ζήτημα πώς το προσωπικό σχετίζεται με το πολτικό και συνεχίζουν μηχανιστικά και στενόμυαλα αντιμετωπίζουν την πολιτική εργαλειακα ή περιορισμένη μόνο στο επίπεδο της συνείδησης
Επιτέλους , ιστορικά , για πρώτη φοράς σε μερικά κρίσιμα σημεία του πλανήτη η νέα γενιά τους προσπερνά με άνεση και αδιαφορία , αναζητώντας την γνήσια επαναστατικότητα της ζωής . Αυτή η τάση δεν μπορεί παρά στο μέλλον να επιταχυνθεί . Το κόλπο grosso της αριστεράς να θάψει την μνήμη των έργων του Ράιχ έφτασε στο τέλος του . Τα εγγόνια του είναι εδώ για να τον ανακαλύψουν .
ΥΓ. Η μεγάλη τραγωδία του Ράιχ είναι ότι ξεπέρασε τα πλαίσια της εποχής του .Η ιστορία επιφυλάσσει φρικιαστικό τέλος γι αυτούς τους ανθρώπους(βλ περίπτωση Giordano Brunno). H συγγραφή μιας ολικής βιογραφίας του είναι αδιαμφισβήτητα η μεγαλύτερη διανοητική πρόκληση .Δεν υπήρχε γνωστικός τομέας που δεν ασχολήθηκε. Απαιτεί την διεξοδική μελέτη όλων των έργων του , καταρτισμένη και βαθιά γνώση θετικών επιστημών , άριστη γνώση της γενικής ιατρικής , μελέτη της ιστορίας της εποχής του , εκτεταμένη εξοικείωση με την μαρξιστική φιλολογία , εντρύφηση σε λογοτεχνία , μουσική, κινηματογράφο που σχετίζεται έμμεσα ή άμεσα με το έργο του(Hawkwind , Orgone Accumulator κλπ) και μελέτη όλων των διανοητών που προδρομικά ή αναδρομικά προσεγγίζουν το έργο του . Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά και θεωρεί των εαυτό του γνώστη κάποιων από αυτούς τους τομείς ας επικοινωνήσει στο mail μου .
