(Σκέψου λίγο, σκέψου.)
Είσαι εργάτης σε ένα εργοστάσιο της Νεμπράσκα, δεν έχεις πάει κολλέγιο και Πανεπιστήμιο, ο πατέρας σου ήταν αγρότης, έχασε τη γη σας επειδή δε μπορούσε να πληρώσει το δάνειο στη τράπεζα, δεν ξέρεις από Χόλυγουντ, δεν έχεις πάει ποτέ και ούτε θα πας στη Ν.Υ, ζεις κουτσά στραβά, η γυναίκα σου δουλεύει σε φαστ φουντ, 12 ώρες ορθοστασία, έχεις πάρει ένα παλιόσπιτο με δάνειο, έχεις και μια μικρή ασφάλεια υγείας για σένα και τα 2 παιδιά σου, κουτσά στραβά τα καταφέρνετε.

Ξαφνικά, το εργοστάσιο κλείνει, η παγκοσμιοποίηση, σου λένε, πήγε το εργοστάσιο στη Μανίλα, ούτε ξέρεις τί είναι αυτό και πού, ούτε ξέρεις ότι εκεί δουλεύουν σκλάβοι με το ένα δέκατο του δικού σου πενιχρού μισθού.

Μένεις άνεργος, όχι μόνο εσύ, όλη η κωμόπολη που δούλευε στο εργοστάσιο, σε λίγο αρχίζουν να κλείνουν ένα ένα και τα μαγαζιά της πόλης σου που συντηρούσαν οι εργαζόμενοι του εργοστασίου, μένει άνεργη κι η γυναίκα σου.

Το δάνειο του σπιτιού φωνάζει, ψάχνετε για δουλειά σε άλλες πόλεις τριγύρω, τίποτα, κι εκεί έκλεισαν τα εργοστάσια και πήγαν αλλού, στο εξωτερικό.

Χάνεις το σπίτι, όλη η πόλη χάνει τα σπίτια της, η πόλη γίνεται φάντασμα κι εσείς πάτε σε σκηνές έξω απ την πόλη, σας ταΐζουν οργανώσεις αστέγων.

Έχασες τη ζωή σου, δεν ξέρεις τί να κάνεις και βλέπεις στην τηλεόραση τους αστέρες του Χόλυγουντ νέους, υγιείς -εσύ κι η οικογένεια σου δεν έχεις πια ασφάλεια και περίθαλψη-και πλούσιους, βλέπεις μπασκεμπωλίστες εκατομμυρίων σε αμοιβές, βλέπεις τραγουδίστριες με πλατίνες στα μαλλιά να σου λένε τί να ψηφίσεις.

Εσύ ακούς μόνο αυτό που σου πε ένας παλιάτσος "θα φέρω το εργοστάσιο πίσω, θα ξαναπάρετε τις δουλειές σας, θα ξαναμπείτε στα σπίτια σας, θα ξαναζήσετε τη ζωή σας"

Ποια είναι αυτή η Μαντόνα; τον παλιάτσο θα ψηφίσω