Η έξοδος από το ευρώ χαρακτηρίζεται από την κυβέρνηση και την Τράπεζα της Ελλάδος αλλά και από πολλούς αναλυτές ως καταστροφική εξέλιξη για την οικονομία και το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Πρόκειται για ένα οικονομικά αμφιλεγόμενο θέμα ή υπάρχει και κάποια κινδυνολογία;

Οι περισσότεροι που φέρουν τον κατακλυσμόν ανήκουν εις εκείνους που εξαρτούν τα συμφέροντά των από την Ευρωζώνη: Αφορολογήτους μισθούς, παχυλές απολαβές και αδιαφανείς επιδοτήσεις εις ευρώ. Στρεβλώσεις, δηλαδή, του εισοδήματος και φοροδιαφυγή. Αυτό καθεαυτό το νόμισμα δεν έχει σημασία παρά μόνον ποίος το εκδίδει. Η Ελλάς έζησεν με το εθνικό νόμισμα, τη δραχμή, επί μία 50ετία και μεταπολεμικώς ευημέρισεν. Αντιθέτως, με το ξένο νόμισμα, το ευρώ, επτώχευσε. Με τη δραχμή πλησίαζε την πλήρη απασχόλησι. Με το ευρώ έχομε ένα εκατομμύριον ανέργους. Με τη μετατρέψιμη δραχμή, η Ελλάς κυριαρχούσε οικονομικώς στα Βαλκάνια· με το ευρώ, έγινε παρίας. Σε δραχμές επενδύοντο ξένα κεφάλαια στην Ελλάδα· με το ευρώ, ελληνικά στα... Σκόπια! Θα ζητούσα από τους ευρωλάγνους να μας απαντήσουν πού είναι τώρα η βιομηχανική παραγωγή, τʼ αγροτικά μας προϊόντα, η αυτάρκεια του λιτοδιαίτου αλλά πάλαι ποτέ υγιούς ελληνικού λαού. Ποίο είναι το πραγματικό κόστος παραμονής μας στην Ευρωζώνη; Δυσημερία και πληθυσμιακή απίσχανσι. Ειδικώς από την ΤτΕ θα αναζητούσα τους 20 τόνους χρυσού που εκποίησε ο ένας διοικητής αντί 275 δολαρίων ανά ουγγία και διατί ο έτερος Καπαδόκης καθιέρωσε το 10ήμερον εκκαθαρίσεως χρηματοπιστωτικών πράξεων. Αντί, λοιπόν, να επιδίδονται οι ευρωλάγνοι εις αίολον κινδυνολογία κατά του εθνικού συμφέροντος, καλό θα ήταν να μας εξηγήσουν πώς εμειώθη το ΑΕΠ κατά 15% την τελευταία 4ετία των δανεικών του ευρώ. Με το εθνικό νόμισμα θα επανέλθει η οικονομία εις τροχιάν αναπτύξεως. Βεβαίως, προαπαιτούμενον οι απαραίτητες προσαρμογές της ανταγωνιστικότητος και της πλήρους απελευθερώσεως από τα δεσμά των κατεστημένων συμφερόντων. Η νέα δραχμή θα μας απαλλάξει και από τους παρείσακτους λαθρομετανάστες και «πολιτικούς».