«Απέναντι και σε όλο το μήκος του δρόμου προς τα κάτω, όσο έφτανε το μάτι του, ορθώνονταν τα άλλα σπίτια με τις επίπεδες προσόψεις του. Τι είχε πει η Κλαρίς ένα απόγευμα; «Δεν βλέπεις βεράντες. Ο θείος μου λέει ότι κάποτε τα σπίτια είχαν βεράντες στην πρόσοψη. Και οι άνθρωποι κάθονταν εκεί, ακόμα και τη νύχτα, και κουβέντιαζαν όταν ήθελαν να κουβεντιάσουν, λικνιζόμενοι στις καρέκλες τους, και δεν κουβέντιαζαν όταν δεν ήθελαν να κουβεντιάσουν. Καμιά φορά κάθονταν απλώς εκεί και σκέφτονταν διάφορα πράγματα ή αναθεωρούσαν απόψεις.

Ο θείος μου λέει ότι οι αρχιτέκτονες έπαψαν να σχεδιάζουν βεράντες στην πρόσοψη επειδή δεν έδειχναν ωραίες. Αλλά ο θείος μου λέει επίσης ότι αυτό ήταν απλώς μια πρόφαση. Ο πραγματικός λόγος , που κρυβόταν πίσω από αυτή την απόφαση, πρέπει να ήταν ότι δεν ήθελαν να κάθεται έτσι ο κόσμος, χωρίς να κάνει κάτι και να κουβεντιάζει. Αυτός ήταν ένας λανθασμένος τρόπος κοινωνικής ζωής. Οι άνθρωποι κουβέντιαζαν πολύ. Και είχαν χρόνο για να σκέφτονται. Έτσι, ξεφορτώθηκαν τις βεράντες. Και τους κήπους επίσης. Δεν βλέπεις πλέον πολλούς κήπους, για να κάθεται ο κόσμος. Αλλά και η επίπλωση άλλαξε. Εξαφανίστηκαν οι κουνιστές καρέκλες. Είναι πολύ άνετες, βλέπετε. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι όρθιοι και τρέχουν πέρα – δώθε…»