Σελ. 22:
Ο Χριστός υπήρξε θύμα του μίσους που οι σύγχρονοί του αισθάνονταν
για τη ζωή.

Σελ. 23:
Ο Χριστός υπήρξε θύμα της δομής του ανθρώπινου χαρακτήρα,
γιατί πρόβαλε αξίες και τρόπους συμπεριφοράς που στο θωρακισμένο
χαρακτήρα έχουν την ίδια επίδραση με ένα κόκκινο αντικείμενο
στα νεύρα ενός άγριου ταύρου.

Σελ. 27:
Ο Θεός βρίσκεται ΜΕΣΑ στον άνθρωπο.
Είναι ανώφελο να τον αναζητούμε θρονιασμένο αλλού.
Η Βασιλεία των Ουρανών είναι η βασιλεία της εσωτερικής χάρης
και της καλοσύνης.

Σελ. 41:
Το να μοιάζουμε με το Θεό σημαίνει να γνωρίζουμε όλες τις εκφράσεις της ζωής. Οι οργονοτικές συγκινήσεις είναι καλοσυνάτες και γλυκές, όταν χρειάζεται η καλοσύνη κι η γλυκύτητα. Είναι σκληρές και τσουχτερές όταν η ζωή έχει προδοθεί ή προσβληθεί. Η ζωή μπορεί να ξεσπάσει σε θυμό. Η ζωή δεν καταδικάζει το σώμα. Δείχνει κατανόηση για τις πόρνες και τις γυναίκες που έχουν απατήσει τους άνδρες τους. Δεν καταδιώκει την πόρνη και τη μοιχαλίδα.

Σελ. 42:
Ο Χριστός δίνει ελεύθερα. Μπορεί να δίνει απλόχερα αφού η δύναμή του να απορροφάει τη ζωική ενέργεια του σύμπαντος είναι απεριόριστη. Ο Χριστός δεν έχει την εντύπωση ότι επιτελεί άθλους όταν δίνει τη δύναμή του στους άλλους. Αυτό το κάνει με χαρωπή καρδιά. Και κάτι περισσότερο: έχει ανάγκη νʼ αναλώνεται μʼ αυτό τον τρόπο. Ξεχειλίζει από ενέργεια. Δε χάνει τίποτα όταν τη δίνει γενναιόδωρα στους άλλους. Αντίθετα μάλιστα, όταν ακριβώς δίνει στους άλλους μεγαλώνει τη δύναμη και τον πλούτο του.
Ο ερεθισμός της βιοενέργειας μιας αδύνατης ύπαρξης είναι ικανός να διαστείλει τα αιμοφόρα αγγεία, να διαβρέξει καλύτερα τους ιστούς, να επιταχύνει την επούλωση των πληγών, να εμποδίσει τα εκφυλιστικά παραλυτικά φαινόμενα που αδρανοποιούν τη ζωική ενέργεια.

Σελ. 44:
Ο Χριστός ε ί ν α ι. Δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ζει τη ζωή του. Δεν έχει συνείδηση του γεγονότος ότι είναι τόσο πολύ διαφορετικός από όλους τους άλλους.
Η πίστη μπορεί να μετακινήσει βουνά. Η πίστη είναι το αίσθημα του Θεού ή της Ζωής μέσα μας. Είναι αυτοπεποίθηση, ενέργεια, δυναμισμός.

Σελ. 45:
Οι άνθρωποι φοβούνται και θαυμάζουν ό,τι δεν καταλαβαίνουν.

Σελ. 46:
(Ο Χριστός) προσπαθεί να χαράξει μέσα στους ανθρώπους τα δικά του αισθήματα απλότητας, ειλικρίνειας, οικειότητας με τη φύση.
Αγαπάει τις γυναίκες.
Περιβάλλεται από γυναίκες όπως περιβάλλεται από άντρες.
Ζει το κορμί του μέσα στο κορμί όπως το δημιούργησε ο Θεός.
Δε ζει τη σάρκα του αλλά το κορμί του.
Ο Σατανάς είναι η αρρώστια, η σαρκική επιθυμία, η απληστία, το έγκλημα, η δολιότητα προς τους συνανθρώπους μας,
η απάτη, το ψέμα, το κυνήγι του χρήματος.

Σελ. 47:
Ο Χριστός δεν έπαιρνε ύφος Αγίου.
Ζούσε απλώς σύμφωνα με όσα οι σύντροφοί του πίστευαν ότι αποτελούν τη ζωή ενός αγίου.
Ένα λουλούδι ζει σαν να ήταν λουλούδι, ένα ελάφι σαν να ήταν ελάφι.

Σελ. 48:
Δε συγκρατεί τη δύναμή του και δε γαντζώνεται απʼ αυτή.
Την προσφέρει γενναιόδωρα, χωρίς ποτέ να αναρωτηθεί αν, ενεργώντας μʼ αυτό τον τρόπο φτωχαίνει ή πλουτίζει.
Εκείνος πλουτίζει δίνοντας.
Η Ζωή επιστρέφει με ταʼ άφθονα πλούτη των μεταβολισμών της αυτό που της δανείζουν.
Το να δίνεις και το να παίρνεις δεν είναι ποτέ πράξεις μονοσήμαντες.
Στην πραγματικότητα γίνεται ανταλλαγή.

Εκείνοι δεν ξέρουν παρά να παίρνουν.
Δεν ξέρουν να δίνουν.
Εκείνος που δίνει είναι στα μάτια τους ένας τρελός, ένα φρούτο κατάλληλο για ξεζούμισμα, για εκμετάλλευση.
Έτσι απογοητεύουν πολλά άτομα γενναιόδωρα, ξανασπρώχνουν στη μοναξιά πολλές ψυχές που θέλουν νʼ αγαπήσουν.
Κι ο κόσμος για μιαν ακόμη φορά φτωχαίνει.

Σελ. 49:
Ο Χριστός λέει αυτό που σκέφτεται.
Είναι απλούστατα ειλικρινής.
Όσο για τους άλλους δεν λένε την αλήθεια για τον απλό λόγο ότι είναι ανίκανοι να την πουν.
Σελ. 49:
Μπορείτε να διαβάζετε την αλήθεια, αν ξέρετε α διαβάζετε την εκφραστική γλώσσα της κίνησης του προσώπου
ή του βαδίσματος κάθε ανθρώπου.

Σελ. 53:
Η επιθυμία να λιώσεις μαζί μʼ έναν άλλο οργανισμό μέσα στη γενετήσια περίπτυξη παρατηρείται τόσο στον θωρακισμένο
όσο και στον αθωράκιστο οργανισμό.
Στον θωρακισμένο μάλιστα, είναι πιο βίαιη αφού η ολοκληρωτική ικανοποίηση είναι για αυτόν ανέφικτη.
Ενώ η Ζωή αρκείται στο να αγαπάει με απλότητα, η θωρακισμένη ζωή πηγαίνει κατευθείαν στη συνουσία.
Η Ζωή δεν ορμάει πάνω στην περίπτυξη.
Δεν είναι βιαστική, εκτός από την περίπτωση που μια μακριά περίοδος καθολικής εγκράτειας κάνει απαραίτητη τη στιγμιαία
εκφόρτιση της ενέργειας.
Αντίθετα ο θωρακισμένος άνθρωπος που βρίσκεται κλεισμένος στη φυλακή του οργανισμού του, πηγαίνει ολόισα στη συνουσία.
Σελ. 54:
Η Ζωή δεν αρχίζει από την ολοκλήρωση, βαδίζει προς αυτή.
Η Ζωή δεν σκέφτεται την περίπτυξη όταν συναντάει μια σύντροφο.
Η Ζωή πραγματοποιεί μια συνάντηση γιατί πραγματοποιεί μια συνάντηση.
Μπορεί να εγκαταλείψει το σύντροφό του, μπορεί να βαδίσει για λίγο μαζί του πριν τον εγκαταλείψει.
Μπορεί και να καταλήξει σʼ ένα τέλειο σμίξιμο.

Σελ. 55:
Δεν χτίζουμε ένα σπίτι αρχίζοντας από την επίπλωση αλλά από τα θεμέλια.

Χρειάζονται μήνες, κάποτε μάλιστα χρόνια για να ανακαλύψετε καλά το κορμί του συντρόφου σας.
Η ανακάλυψη του κορμιού του αγαπημένου σας θα σας προσφέρει έντονη ικανοποίησης.
Θα τη δοκιμάσετε επίσης υπερνικώντας τις πρώτες δυσκολίες που συνεπάγεται η ένωση δύο ζωντανών οργανισμών.

Σελ. 58:
Ένας άντρας μπορεί νʼ αγαπάει με τρυφερότητα μια γυναίκα επί ολόκληρους μήνες να την ποθεί μʼ όλο του το είναι,
να τη συναντάει κάθε μέρα χωρίς να κάνει τίποτε άλλο από το να της σφίγγει ζεστά το χέρι ή να τη φιλάει στα χείλια.
Όταν και οι δύο θα νιώσουν την ανάγκη να σμίξουν, αυτό θα γίνει αναπόφευκτα,
και οι δυο θα διαλέξουν την κατάλληλη στιγμή, όταν θα είναι έτοιμοι, χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μια λέξη πάνω στο θέμα.

Θα φροντίσουν και οι δυο για τις αισθήσεις του συντρόφου τους και θα βρουν σʼ αυτές και τη δική τους ηδονή.

Αν η γενετήσια ένωση δεν πηγάζει φυσιολογικά απʼ αυτή τη φάση και μετά δε θα ξανασμίξουν και θα χωρίσουν για πάντα
ή μόνο για λίγες μέρες.
Σελ. 59:
Ο οργασμός εμφανίζεται όταν πρέπει να εμφανιστεί κι όχι όταν εκείνος ή εκείνη το θέλουν.
Δεν μπορείς να παραγγείλεις έναν οργασμό και να τον απολαύσεις όπως ένα μπουκάλι μπύρα σʼ ένα μπαρ.

Σελ. 62:
Ο Χριστός είχε γνωρίσει τον φυσικό έρωτα και τις γυναίκες, όπως είχε γνωρίσει και όλα τα άλλα φυσικά πράματα.

Σελ. 64:
Ο Χριστός δε θεωρεί στην αρχή τον εαυτό του σαν ένα εξαιρετικό ον.
Είναι όπως είναι.
Οι άλλοι άλλοι τον θεωρούν εξαιρετικό γιατί δεν είναι όπως ακριβώς εκείνος.

Ο θησαυρός σας είναι μέσα στην ύπαρξή σας.
Σας αρκεί να κατεβείτε στο βάθος του είναι σας, για να τον βρείτε.

Σελ. 68:
Φαίνεται να καταλαβαίνει το τραγούδι των πουλιών.
Τα ζώα δεν τον φοβούνται.
Δεν υπάρχει μέσα στην ψυχή του ούτε το ελάχιστο ίχνος φονικής επιθυμίας.
Η φωνή του είναι μελωδική κι εκφραστική.
Βγαίνει απʼ ευθείας από το κορμί του κι όχι από ένα σπαστικό λάρυγγα ή από ένα άκαμπτο θώρακα.
Ξέρει να γελάει και να φωνάζει από χαρά.
Δεν επιβάλλει κανένα εμπόδιο στην έκφραση της αγάπης του.
Εγκαταλείπεται στους συντρόφους του, χωρίς όμως να θυσιάζει τίποτα από τη φυσική του αξιοπρέπεια.