…Έτσι ήταν πάντα τα πράγματα. Είναι καιρός πια οι άνθρωποι νʼ αρχίσουν να γίνονται σκληροί, όπου χρειάζεται σκληρότητα, στη μάχη για την προστασία τους και την ελεύθερη ανάπτυξή τους. Κάνοντας αυτό, δεν θα χάσουν την ευγένειά τους αν παραμείνουν πιστοί στην αλήθεια. Υπάρχει ελπίδα στο γεγονός ότι, μεταξύ εκατομμυρίων εργατικών και ευπρεπών ατόμων, υπάρχουν μόνο λίγοι βαριά άρρωστοι που προξενούν δολοφονικές βλάβες, διεγείροντας τα ζοφερά κι επικίνδυνα ένστικτα του «θωρακισμένου» ανθρώπου των μαζών, οδηγώντας τον στο οργανωμένο πολιτικό έγκλημα. Υπάρχει μόνο ένα αντίδοτο για τα μικρόβια της συγκινησιακής πανούκλας που καταλαμβάνει το άτομο της μάζας: το ίδιο του το συναίσθημα ζωής. Η ζωή δεν αποζητά τη δύναμη αλλά τη δίκαιη χρήση της μέσα στην κοινωνία. Στηρίζεται στις τρεις κολώνες, του έρωτα, της εργασίας και της γνώσης… (1ον ΜΕΡΟΣ)
ΒΙΛΧΕΛΜ ΡΑΪΧ
Εισαγωγή
Το ΆΚΟΥ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ! Είναι ένα ανθρωπιστικό κι όχι επιστημονικό βιβλίο. Γράφτηκε το καλοκαίρι του 1946 για τα Αρχεία του Ινστιτούτου Οργόνης, (σ. σ. Από τα Αρχεία του Ινστιτούτου Οργόνης φαίνεται ότι το «Άκου, Ανθρωπάκο» διαπλάστηκε μεταξύ 1943 και 1946) χωρίς πρόθεση για δημοσίευση. Ήταν το αποτέλεσμα εσωτερικών καταιγίδων και συγκρούσεων ενός φυσικού επιστήμονα και γιατρού, που για δεκαετίες ολόκληρες παρατηρούσε, πρώτα απλοϊκά, μετά με έκπληξη και τελικά με τρόμο, πώς ο Ανθρωπάκος μεταχειρίζεται τον εαυτό του, πώς δοξάζει τους εχθρούς του και δολοφονεί τους φίλους του. Πώς, όποτε ανεβαίνει στην εξουσία σαν «αντιπρόσωπος του λαού», κάνει κατάχρηση της δύναμής του, βασανίζοντας πιο απάνθρωπα τους άλλους, απʼ ότι ο ίδιος υπέφερε προηγούμενα, στα χέρια των σαδιστών της ανώτερης τάξης.
Η «ομιλία» αυτή στον Ανθρωπάκο αποτελεί την ήσυχη απάντηση στη λασπολογία και στη δυσφήμιση. Όταν γράφτηκε, κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει πώς ένας κρατικός οργανισμός, επιφορτισμένος με την προστασία της δημόσιας υγείας, σε συνεργασία με πολιτικούς και ψυχαναλυτές καριέρας, θα εξαπέλυε επίθεση ενάντια στην έρευνα της οργόνης. Η απόφαση για να δημοσιευθεί αυτή εδώ η ομιλία, πάρθηκε το 1947 όταν η «συγκινησιακή πανούκλα» (προσέξτε καλά: όχι να αποδείξει ότι είναι λαθεμένη, μα να την εξοντώσει με δυσφήμιση). Η έρευνα της οργόνης έχει μεγάλη σημασία για τη ζωή και την υγεία του ανθρώπου. Το γεγονός αυτό δικαιολογεί τη δημοσίευση αυτής της «ομιλίας» σαν ένα ιστορικό ντοκουμέντο. Κρίθηκε απαραίτητο να μάθει ο «κοινός άνθρωπος» τι γίνεται μέσα σʼ ένα επιστημονικό εργαστήριο και να μάθει επίσης πώς φαίνεται ο ίδιος απʼ τη σκοπιά ενός έμπειρου ψυχιάτρου. Πρέπει να μάθει πώς να αναγνωρίζει την πραγματικότητα, που μόνη της μπορεί να εξουδετερώσει την καταστροφική του δίψα για εξουσία.
Πρέπει να του πουν ξεκάθαρα τι ευθύνη κουβαλά ο ίδιος, όταν δουλεύει, κάνει έρωτα, μισεί ή απλώς κουβεντιάζει. Πρέπει να μάθει με ποιο τρόπο μετατρέπεται σε Φασίστα, κόκκινης ή μαύρης απόχρωσης. Όποιος μάχεται για την προάσπιση της ζωής και την προστασία των παιδιών μας, πρέπει να εναντιωθεί στον κόκκινο και μαύρο Φασισμό. Όχι επειδή σήμερα ο κόκκινος Φασίστας, (σ. σ. αναφέρεται στο σταλινισμό) όπως και ο μαύρος πριν απʼ αυτόν, κινείται από μια δολοφονική ιδεολογία, αλλά επειδή μετατρέπει τα ξύπνια και υγιή παιδιά σε ανάπηρους, ρομπότ και ψυχικά ηλιθίους, επειδή, σύμφωνα μʼ αυτόν, το κράτος υπερτερεί της δικαιοσύνης, το ψέμα υπερτερεί της αλήθειας, ο πόλεμος υπερτερεί της ζωής, επειδή και η διατήρηση της ζωντάνιας στα παιδιά παραμένει η μόνη μας ελπίδα. Μία είναι η αρχή που εμφορεί το δάσκαλο και το γιατρό: η διατήρηση της ζωντάνιας στο παιδί και στον άρρωστο. Αν η αρχή αυτή τηρείται, τότε και τα μεγάλα προβλήματα της «εξωτερικής πολιτικής» βρίσκουν, επίσης, απλή λύση.
Η «ομιλία» αυτή δεν υπαινίσσεται ότι όλοι πρέπει να την κάνουν πρότυπο της ζωής τους. Περιγράφει μόνο τις θύελλες της συγκινησιακής ζωής ενός παραγωγικού ανθρώπου που αγαπά τη ζωή. Δεν προτίθεται να πείσει ή να κερδίσει κανένα. Απεικονίζει εμπειρίες όπως ένας πίνακας απεικονίζει μια καταιγίδα. Ο αναγνώστης δεν καλείται να την αγαπήσει. Μπορεί και να τη διαβάσει ή όχι. Δεν περιέχει ούτε προγράμματα ούτε επιδιώξεις. Το μόνο που θέλει να κάνει, είναι να δώσει στον ερευνητή και διανοούμενο το δικαίωμα της προσωπικής αντίδρασης, κάτι που κανένας δεν αρνήθηκε στον ποιητή ή στο φιλόσοφο. Είναι μια διαμαρτυρία εναντίον της μυστικής και απροσδιόριστης επιδίωξης, απʼ την πλευρά της «συγκινησιακής πανούκλας», να εκτοξεύσει τα δηλητηριασμένα βέλη της ενάντια στον σκληρά εργαζόμενο ερευνητή, από μια μεγάλη ενέδρα. Δείχνει τι είναι η συγκινησιακή πανούκλα, πώς λειτουργεί και πώς επιβραδύνει την πρόοδο. Μαρτυρά επίσης την πίστη στον τεράστιο ανεξερεύνητο θησαυρό, κρυμμένο στα τρίσβαθα της ανθρώπινης φύσης, που είναι έτοιμος να μπει στην υπηρεσία εκπλήρωσης της ανθρώπινης ελπίδας.
Οι πραγματικά ζωντανοί άνθρωποι, στις σχέσεις τους με τους άλλους και την κοινωνία, είναι απλοϊκά ευγενικοί και απτόητοι και γιʼ αυτό, κάτω απʼ τις υπάρχουσες συνθήκες κινδυνεύουν. Νομίζουν ότι οι συνάνθρωποί τους ακολουθούν τους ίδιους νόμους της ζωής και είναι ευγενικοί, εύσπλαχνοι και γενναιόδωροι. Αυτή η φυσική τάση, που είναι βασική στο υγιές παιδί και στον πρωτόγονο άνθρωπο, γίνεται, όσο θα υπάρχει η συγκινησιακή πανούκλα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος στον αγώνα για λογική τάξη πραγμάτων στη ζωή. Κι αυτό επειδή, το άρρωστο άτομο αποδίδει επίσης στους συνανθρώπους του τα χαρακτηριστικά των δικών του σκέψεων και πράξεων. Το ευγενές άτομο πιστεύει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ευγενικοί και δρουν ανάλογα. Το άρρωστο άτομο πιστεύει ότι όλοι οι άνθρωποι λένε ψέματα, διαπράττουν απάτες, κλέβουν και διψούν για εξουσία. Ξεκάθαρα λοιπόν οι ζωντανοί άνθρωποι μειονεκτούν και βρίσκονται σε κίνδυνο. Όταν προσφέρουν κάτι στο άρρωστο άτομο τότε αυτό τους τα παίρνει όλα, χλευάζοντάς τους ή προδίδοντάς τους, όταν το εμπιστεύονται, αυτό τους ξεγελά.
Έτσι ήταν πάντα τα πράγματα. Είναι καιρός πια οι άνθρωποι νʼ αρχίσουν αρχίσουν να γίνονται σκληροί, όπου χρειάζεται σκληρότητα, στη μάχη για την προστασία τους και την ελεύθερη ανάπτυξή τους. Κάνοντας αυτό, δεν θα χάσουν την ευγένειά τους αν παραμείνουν πιστοί στην αλήθεια. Υπάρχει ελπίδα στο γεγονός ότι, μεταξύ εκατομμυρίων εργατικών και ευπρεπών ατόμων, υπάρχουν μόνο λίγοι βαριά άρρωστοι που προξενούν δολοφονικές βλάβες, διεγείροντας τα ζοφερά κι επικίνδυνα ένστικτα του «θωρακισμένου» ανθρώπου των μαζών, οδηγώντας τον στο οργανωμένο πολιτικό έγκλημα. Υπάρχει μόνο ένα αντίδοτο για τα μικρόβια της συγκινησιακής πανούκλας που καταλαμβάνει το άτομο της μάζας: το ίδιο του το συναίσθημα ζωής. Η ζωή δεν αποζητά τη δύναμη αλλά τη δίκαιη χρήση της μέσα στην κοινωνία. Στηρίζεται στις τρεις κολώνες, του έρωτα, της εργασίας και της γνώσης.
Αυτός που θέλει να προστατέψει τη ζωή ενάντια στη συγκινησιακή πανούκλα πρέπει να μάθει να χρησιμοποιεί το δικαίωμα του «ελευθέρως εκφράζεσθαι», όπως γίνεται στην Αμερική. Να το χρησιμοποιεί για το καλό, τουλάχιστον σε τέτοιοι βαθμό, όσο η συγκινησιακή πανούκλα το χρησιμοποιεί για το κακό. Αν δοθεί ίσο δικαίωμα για έκφραση της γνώμης, η λογική τελικά πρέπει να νικήσει. Αυτό αποτελεί μια σημαντική ελπίδα.
