"Παντού, σ' όλα τα γραφτά μου, συμβαδίζουν η
απορία με την αγανάκτηση, για να καταλήξω κάθε φορά στο ίδιο:

Πως βασικό αίτιο της αθλιότητάς μας είναι η εσκεμμένα
προσφερόμενη ημιμάθεια και η συνέπεια της, η ανικανότητα μας να
ερμηνεύσουμε τη στασιμότητα μας εκεί: στην αμάθεια."
....

Το ταπεινοτικότερο χαρακτηριστικό του Ρωμιού, η προδοσία από μέρους των κατεχόντων και οι οδυνηρότερες σελίδες της Ιστορίας μας αποσιωπούνται πάντα. Αν τολμήσεις να τις θίξεις, σου υπενθυμίζουν πως δεν πρέπει να εκθέτεις την εθνική μας αξιοπρέπεια, με αποτέλεσμα να σώζουμε τα προσχήματα για κείνους που ξεπούλησαν την Ελλάδα, από τους αρχαίους χρόνους ως τους κοτζαμπάσηδες που επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας με διαφορετικά προσωπεία.

Γιατί και τότε, η μάλλον τότε για πρώτη φορά, οι αφεντάδες, οι ολιγαρχικοί αφεντάδες, ανίκανοι να αναχαιτίσουν το άπλωμα της Δημοκρατίας που είχε σαν άμεσο αποτέλεσμα το διαφωτισμό του λαού, προτίμησαν να συνεργαστούν με τους εχθρούς του τόπου.

Όταν διαπιστώνουν πως το παιχνίδι ξεφεύγει από τα χέρια τους, προτιμούν να παίξουν το ρόλο του χωροφύλακα σε βάρος του προδομένου λαού, για λογαριασμό του ντόπιου τύραννου η του ξένου κατακτητή, παρά να παραμεριστούν από νέες
δυνάμεις. Το τραγούδι έκτοτε δεν άλλαξε καν πατρίς, θρησκεία και
οικογένεια κηρύσσονται σε κίνδυνο. Εχθρός τους η Δημοκρατία και
οι οπαδοί της.

Λιλή Ζωγράφου, Αντιγνώση - Τα δεκανίκια του καπιταλισμού, 1974